Jinn Beam – Thoughts

Games & Geweld

Mensen houden ervan om te oordelen. Zo ook met games en gamen. De algemene opinie is: ‘Gamen zorgt ervoor dat kinderen, jongeren of jong-volwassenen, agressiever worden. Nu zou ik me daar graag eens in verdiepen.

Op een website voor gamen met kinderen staat een mooi artikel.  Hierin wordt (zoals in bijna alle artikelen over dit onderwerp) geen eenduidig antwoord gegeven op de vraag of gamen tot geweld leidt. De onderzoeken spreken elkaar soms tegen en onderzoekers zijn het niet met elkaar eens. Ik probeer een objectief beeld te geven van games en geweld, dus hier een stuk waarin de negatieve effecten van games en gamen naar voren komen. Hier dan weer een onderzoek dat dat tegenspreekt.

Nu ben ik zelf een fervent gamer, maar werk ook in het onderwijs. Dit is voor mij een extra reden om dit te onderzoeken. In mijn ervaring is er geen verband tussen games en geweld. Er spelen wel emoties, maar dat is in het heetst van de strijd. Dat is met alle vermaak zo! Denk aan voetbal, ganzenbord, risk, een spannende film, een goed boek en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Toch is het niet bewezen, dat wanneer ik achter een computer ga zitten en mijn virtuele tegenstanders doorboor met mijn Machinegeweer,  ik de volgende keer als ik in een publieke plek begeef met te buiten ga aan zinloos geweld.

Jinn Beam

Het bordspel Cuba stond aanvankelijk op de radar van 999 Games. De onderhandelingen met de Duitse uitgever Eggert Spiele waren al gestart, het spel pronkte nota bene al op de uitgelekte releaseplanning van 2008. 999 Games en Eggert Spiele kwamen er niet uit, waarna The Game Master razendsnel toesloeg. Dit was op het eerste gezicht een verrassende stap, omdat deze jonge Nederlandse uitgever zich tot dan toe volledig had gericht op in eigen beheer bedachte en/of ontwikkelde familiespellen. Nu voegt men in één klap twee nieuwe smaken aan het palet toe, een pittig bordspel voor

veelspelers en een vertaalde licentietitel. Wellicht heeft het recente succes van QWG Games in dit spellensegment iets met deze ontwikkeling te maken?

Cuba is ontworpen door het duo dat ons vorig jaar op De Kathedraal van 999 Games trakteerde. Iedere speler heeft een eigen plantagebordje, waar hij landbouwproducten en andere bodemschatten kan winnen. Er is verder een centraal speelbord, met o.a. een markt voor handelsgoederen (drie soorten landbouwproducten, rum en sigaren), een haven voor het verschepen van deze goederen voor winstpunten, een parlement waar de wetten worden vastgesteld en uiteraard een scorespoor voor de winstpunten. Er zijn verder 25 gebouwtegels, die de spelers in de loop van het spel op hun plantagevelden kunnen bouwen

Iedere speler beschikt over vijf karakterkaarten met Cubaanse personen, waarvan hij er vier gebruikt om zijn eigen acties van de lopende ronde uit te voeren. Elke karakterkaart heeft een waarde van 1-5 punten. De waarde van de als vierde uitgespeelde kaart bepaalt de nieuwe startspeler.

De arbeider activeert de onbebouwde velden in zijn rij en kolom op jouw plantagebordje. Dit levert je een combinatie van bouwmaterialen en landbouwproducten op. Als je de architect speelt, kun je voor jouw bouwmaterialen een gebouw kopen. Deze gebouwtegel bedekt een veld op jouw bordje. Gebouwen leveren leuke voordelen op, zoals geld, winstpunten of handelsgoederen. De interessante gebouwen zijn schaars, je moet snel toeslaan of je plannen bijstellen. De gebouwen worden geactiveerd door het spelen van de voorman. Dan mag je de gebouwen in de rij en kolom (*) van jouw arbeider of één willekeurig gebouw gebruiken. Als je dit een beetje handig hebt gepland, kun je leuke combinaties activeren. Met de handelaar bezoek je de markt. Daar kun je handelsgoederen in- en verkopen. Met de burgemeester bezoek je de haven. Daar verscheep je één van de drie schepen handelsgoederen voor winstpunten. Afhankelijk van de kade levert elk goed 1-3 punten op. Aan het einde van elke ronde wijzigt de samenstelling van de haven. Burgemeester, handelaar en architect hebben ook nog alternatieve acties, waarmee resp. geld, een goed of punten zijn te verdienen.

(*) Volgens de Duitse spelregels activeert de voorman de gebouwen in de rij of de kolom van de arbeider. Volgens de uitgever worden de rij en de kolom geactiveerd. Zet dit dan ook in de regels, luidt mijn advies.

Het vijfde karakter wordt afgevaardigd naar het parlement. Zijn waarde bepaalt hoeveel stemmen hij daar heeft. Je kunt met blind geboden peso’s stemmen bijkopen. Degene met de meeste stemmen bepaalt welke twee nieuwe wetten worden aangenomen. Er zijn vier categorieën wetten: een belasting in geld, een belasting in goederen, een subsidie in winstpunten en een restcategorie. Deze wetten kunnen het spel flink beïnvloeden, zorg ervoor dat je op het cruciale moment voldoende geld bezit. Als de huidige subsidie perfect aansluit op jouw bezittingen, wil je immers voorkomen dat deze door een nieuwe wet uit dezelfde categorie wordt vervangen. De twee belastingwetten zijn elke ronde van belang, omdat brave belastingbetalers worden beloond met maar liefst vijf extra winstpunten (hoezo, leuker kunnen we het niet maken?).

Na zes rondes oogsten, bouwen en punten verzamelen is het spel voorbij. Dan krijgt iedereen nog twee punten voor elk gebouw en is de winnaar bekend.

Ten slotte

In Cuba grijpen allerlei zaken leuk in elkaar: je moet grondstoffen verzamelen om winstpunten te verdienen, bouwmaterialen om gebouwen te stichten (die een belangrijke rol spelen bij het sprokkelen van punten), je geldvoorraad op peil houden en zorgen voldoende stemmen om de voor jou gunstige wetten te activeren of te beschermen. Je moet dus met veel dingen rekening houden in de zes ronden dat het spel duurt. Een rustige start is er niet bij, een mentale pauze halverwege de rit kun je ook wel vergeten, in Cuba moet je scherp zijn om kansen te grijpen en punten te graaien. Dit spel is daarom minder geschikt voor mensen die af en toe een spelletje spelen. Zij worden knettergek van de vele keuzes en het ogenschijnlijk onoverzichtelijke spelverloop. Daarnaast is deze Mojito mogelijk een tikje te wild voor de liefhebbers van spellen die zijn gebaseerd op rustig strategisch plannen.

Zoals gebruikelijk bij Duitse spellen is de interactie minder direct en confronterend. Doordat de spelers regelmatig op hun eigen bordjes bezig zijn, lijkt de interactie op het eerste gezicht zelfs marginaal. Niets is minder waar! Het wegsnaaien van cruciale gebouwen, marktgoederen en laadruimte op de schepen, alsmede de strijd om de stemmen in het parlement, leveren voldoende kansen op om elkaar het leven zuur te maken. Deze interactie komt beter uit de verf met meer spelers, als twee mensen de Salsa dansen is het een tikje tammer.

Natuurlijk wordt een spel met grondstoffen, gebouwtegels, karakterkaarten en een Caribische setting geconfronteerd met de gebruikelijke vergelijkingen. Cuba zou teveel lijken op Puerto Rico, Caylus, De Kathedraal enzovoort. Cuba bevat inderdaad onderdelen die je elders ook tegenkomt, maar is nergens een kopie van dominante elementen uit de genoemde spellen. Hoe maak je een lekkere Mojito? Inderdaad, met de juiste ingrediënten en een verfijnde mix!

Spank the Monkey is een kaartspel waarin de spelers werklieden zijn op een vuilnisbelt. Op een dag wordt hun zware, monotone werk onderbroken doordat er een aap is binnengedrongen op de vuilnisbelt en er een lekkere rotzooi van maakt. Jullie baas is furieus en heeft aan degene die het als eerste lukt om deze nare aap eens stevig in elkaar te meppen een dag vrij beloofd en alle statiegeldflessen die die dag tussen het vuil worden gevonden. Dit is natuurlijk een lot uit de loterij, dus iedereen slaat aan het bouwen met het aanwezige vuilnis (roltrappen, onderzeeërs, afgedankte kermisattracties, ufo’s, kerstverlichting, chemische toiletten, springkussens, vleesetende planten  etc.) en probeert ondertussen de stapels van de andere spelers kapot te maken.

Oké, met het thema zit het dus wel goed. Nu het spelverloop. Iedere beurt bestaat uit een aantal fasen. In de belangrijkste fasen mag je extra vuilnis op je stapel leggen om zo dichter bij de aap te komen. Ieder stuk vuilnis heeft een bepaalde hoogte om te bepalen op welk niveau je bent en een bepaalde sterkte om te bepalen hoe moeilijk het is voor je tegenstanders om dit stuk vuilnis kapot te maken. Daarna mag je nog met speciale aanvalskaarten proberen de stapels van tegenstanders kapot te maken. De tegenstander kan zich hier weer met andere speciale kaarten tegen verdedigen.

Zodra je binnen een bepaalde afstand van de aap bent, mag je proberen de aap in elkaar te slaan. Of dit lukt wordt bepaald door een dobbelsteenworp (hoe dichter je bij de aap bent, hoe meer gegooide getallen een rake klap opleveren).

Tenslotte is er nog een waarschuwing op zijn plaats. Engelstalige mensen zouden wel eens wat raar naar je kunnen kijken als je zegt dit spel gespeeld te hebben. Spanking the Monkey is namelijk synoniem voor Choking the Chicken of Slapping the Salamy.

Er zijn veel soorten humor. Zwarte humor wordt niet door iedereen gewaardeerd. Nu ken ik gelukkig een aantal mensen dat hier wel van houdt (waaronder ikzelf).

Andy Riley (1970) is een Britse auteur, cartoonist en scriptschrijver.

Als cartoonist heeft Riley 4 bestsellers gemaakt namelijk:

The Book of Bunny Suicides, Return of the Bunny Suicides, Great Lies To Tell Small Kids en Loads More Lies to Tell Small Kids.

Al deze boeken druipen van de zwarte humor. Fantastisch als je van dit soort humor houdt. Verontrustend als je familie bent!

Allereerst wil zeggen dat het een prachtige film is!

Brad Pitt en Cate Blanchett spelen hun rol geweldig.

Het verhaal gaat over een jongen ( Benjamin Button), die wordt achtergelaten op de stoep van een bejaardentehuis. Hij wordt gevonden door een verzorgster (gespeeld door: Taraji P. Henson) en wordt opgenomen in de familie.

Het rare aan Benjamin is dat hij steeds jonger wordt, in plaats van ouder. Hij groeit op als oude man en verjongt in de loop van de film.

De rode draad vormt zich door Daisy (Cate Blanchett). Zij is zijn eerste vriendin en ze blijven elkaar tegenkomen.

The Curious Case of Benjamin Button is een romantische film, maar dan anders.

Met zijn ruim 2,5 uur is het een hele zit en soms loopt de film een beetje stroef, maar over het geheel genomen is het een prachtige romantische film, waar je met een glimlach aan terug denkt.

Jinn Beam

Ja, waarom?

Eigenlijk heb ik geen idee. Zit de wereld te wachten op mijn hersenspinsels en alle mindblowing avonturen die ik mee maak? Denk het niet. Moet ik net als Carrie Bradshaw mijn vragen en adviezen delen met andere hopelozen? Of is het gewoon leuk om van je af te schrijven? Over onderwerpen die mij bezig houden of intrigeren. Heeft iemand anders, behalve ik, er behoefte aan. Eigenlijk heb ik geen idee.

We wachten af

Jinn Beam

A little sincerity is a dangerous thing, and a great deal of it is absolutely fatal – Oscar Wilde

Hoewel er in de meeste recensies van MUNCHKIN niet erg veel positieve dingen te vinden zijn, moet ik bij deze vertellen dat ik het daar niet mee eens ben.

Ik snap best dat de doorgewinterde gamer weinig uitdaging vindt, ik als casual gamer heb me een breuk gelachen.

Waar het omgaat:

Munchkin; Dood de monsters, jat de schat, verraad je maat.

Een kaartspel voor 3-6 spelers dat kan duren van een kwartier tot 45 minuten. Het is een spel dat alle andere serieuze fantasy games op de hak neemt en probeert absoluut niet serieus genomen te worden.

Kortom, gezellig idioot doen met een aantal vrienden.

Open een deur, versla een monster, jat zijn schat, stijg in level en ziek de ander (of help hem, maar dat is lang niet zo leuk)

Jinn Beam

we could be heroes